Η γροθιά της Ιστορίας μας

Γράφει ο Βασίλης Αλεξάκης

Η εικόνα που συγκράτησα από την πρώτη ημέρα του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή ενός χεριού που υψώθηκε σε σχήμα γροθιάς από έναν πολύ ηλικιωμένο άνθρωπο...


Τα μεγάφωνα μας πληροφόρησαν ότι ήταν ο τελευταίος επιζών αγωνιστής από το στρατό του Άρη Βελουχιώτη. Τον βοήθησαν δύο άνθρωποι να σηκωθεί από την θέση του και να ανέβει με κόπο στην εξέδρα των επισήμων. Όταν όμως έφτασε εκεί και ύψωσε τη γροθιά του μπροστά στον κόσμο, που παραληρούσε, δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος, το χέρι του είχε μια αναπάντεχη δύναμη.

Σκέφθηκα ότι δεν ήταν το χέρι ενός ανθρώπου, αλλά ενός λαού. Θυμήθηκα ότι τα μυθιστορήματα, που δημοσίευαν παλιά οι εφημερίδες ξεκινούσαν από μια περίληψη του προηγούμενου. Συλλογίστηκα ότι το χέρι αυτό συνόψιζε ακριβώς από μόνο του όλα τα προηγούμενα επεισόδια της Ιστορίας μας και ότι άνοιγε ταυτόχρονα τον δρόμο για να γραφτεί η συνέχειά της.

Κύριε Παναγιωτόπουλε σεμνά και ταπεινά…

Την  παράσταση «Μήδεια» στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου παρακολούθησε την περασμένη Παρασκευή στις 12 του μηνός, ο υπουργός Πολιτισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος, συνοδευόμενος από  κουστωδία 15 ατόμων.
Βεβαίως όλη η ομάδα κάθισε στην πρώτη σειρά των επισήμων…
Μετά από λίγη ώρα εμφανίστηκε και ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αλέξης Τσίπρας με τη σύζυγό του και έναν  αστυνομικό οι οποίοι έβγαλαν κανονικό εισιτήριο και κάθισαν στην θέση που όριζε το εισιτήριό τους,  πάντως όχι στη θέση των επισήμων… Καλό είναι ο υπουργός Πολιτισμού στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε να αντιληφθεί ότι δεν κάνουμε πασαρέλα, δεν προκαλούμε και μάλλον θα πρέπει να θυμηθούν την ατάκα του κ.Κ. Καραμανλή «Σεμνά και ταπεινά»…. πριν είναι αργά….

Νέο ξεκίνημα. Του Πιτσιρίκου

Μετά την εκλογή του στην προεδρία του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε πως από σήμερα (Δευτέρα) όλες και όλοι μαζί πιο ενωμένοι ξεκινούν τη μεγάλη και νικηφόρα πορεία, για να σταματήσουν την κοινωνική καταστροφή και να ξαναχτίσουν την...


Ελλάδα. Μη βιάζεστε παιδιά, ούτε 4 χρόνια δεν πέρασαν από το πρώτο Μνημόνιο.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι εντελώς γελοίο να έχει διαλυθεί η κοινωνία της χώρας σου και εσύ να συζητάς για τις συνιστώσες σου αλλά, αφού στον ΣΥΡΙΖΑ την βρίσκουν με αυτά τα πράγματα, δεν θέλω να τους το χαλάσω.

Ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ τσακώνονται ακόμα για τις συνιστώσες και τους απασχολούν τα λευκά ψηφοδέλτια και η διαφωνία Τσίπρα-Γλέζου, οι «απέναντι» είναι πιο ενωμένοι από ποτέ.

Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, καναλάρχες και οικονομική ελίτ έγιναν μια γροθιά και -με την συνδρομή της ΔΗΜΑΡ- μας τρέλαναν στις μπουνιές.

Από την άλλη, έχουμε 800 διαφορετικά μέτωπα αντίστασης στα Μνημόνια, ενώ μέσα σε αυτά τα μέτωπα υπάρχουν άλλα μικρότερα μέτωπα. Η λέξη «μέτωπο» έχει πια μια νέα έννοια: Όλοι χώρια.

«Μπάτσοι, TV, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί» ήταν ένα από τα συνθήματα που κυριάρχησαν στις διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας. Το φώναξες κι εσύ, το φώναξα κι εγώ.

Ναι, καλοί μου άνθρωποι, αυτοί δουλεύουνε μαζί, εμείς γιατί δεν δουλεύουμε μαζί;

Εν τω μεταξύ, οι επιτιθέμενοι είναι αδίστακτοι, ενώ οι αμυνόμενοι -αντί να πέσουν πάνω σε αυτούς που τους διαλύουν τη ζωή και να τους ξεσκίσουν- φοβούνται και ζητούν από τους βιαστές τους συμπάθεια και κατανόηση.

Τα κόμματα της Αριστεράς, οι άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις και οι εργατοπατέρες κατάφεραν να κουράσουν τους πολίτες που αντιστάθηκαν, να τους εξουθενώσουν, να τους απογοητεύσουν και, τελικά, να τους στείλουν στα σπίτια τους.

Αυτό συνέβη σε μια εποχή που οι συνθήκες ήταν ιδανικές -και ένα μεγάλο μέρος των πολιτών πιο έτοιμο από ποτέ-, για να σπάσουν οι διαχωριστικές γραμμές και να δημιουργηθεί ένα τεράστιο λαϊκό μέτωπο που θα απαιτήσει Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Ισότητα και Αξιοπρέπεια.

Κόμματα που φέρθηκαν σαν μαγαζάκια θέλουν τώρα να πείσουν πως έχουν τη λύση για τα προβλήματα της χώρας και την πρόθεση να σώσουν την χώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει κυβέρνηση. Είναι αναπόφευκτο και απόλυτα λογικό, μετά από εκατοντάδες σαρωτικά μέτρα που διέλυσαν την ελληνική κοινωνία, μετά από μέτρα που -όπως αναφέρουν ξένοι έγκυροι αναλυτές- δεν έχουν παρθεί ποτέ σε καμιά άλλη χώρα του «πολιτισμένου» κόσμου.

Ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν πολύ χρήσιμος για την ελληνική κοινωνία, αν είχε γίνει κυβέρνηση μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012.

Τότε που δεν το περίμενε και που ο Τσίπρας δεν είχε πάρει ακόμα σβάρνα τις συναντήσεις με τους Σόιμπλε και τους Μπόμπολες.

Και ίσως αυτό να είχε γίνει, αν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος -όπως και τα κόμματά τους- ήταν πιο τολμηροί και αποφασιστικοί. Γιατί αυτοί που τους ψήφισαν ήταν.

Βέβαια, οι Έλληνες πολίτες επέλεξαν διαφορετικά στις εκλογές του 2012. Ψήφισαν ξανά αυτούς που είχαν ήδη λερωμένα τα χέρια τους, αυτούς που διέλυσαν την χώρα. Με αποτέλεσμα να τους διατηρήσουν στις θέσεις τους.

Οπότε, η σημερινή γκρίνια τους με αφήνει αδιάφορο. Δυο ερωτήσεις κάνω πάντα στους συνομιλητές μου: «Τι ψηφίσατε στις εκλογές;» και «Πού ήσασταν όταν ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο;». Μετά, κόβω την κουβέντα.

Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα είναι συστημικά. Άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο.

Γι’ αυτό δεν ευθύνονται μόνο τα κόμματα αλλά και ο μικροαστισμός που διαπερνά την ελληνική κοινωνία και την διαφεντεύει σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Οι «νοικοκυραίοι» -δεξιοί και αριστεροί- κυριαρχούν και ζουν με τον φόβο να μην χάσουν αυτά που έχουν ήδη χάσει αλλά δεν το έχουν πάρει χαμπάρι και κάνουν σαν να τα έχουν ακόμα.

Ό,τι συμβαίνει με τους «νοικουραίους», συμβαίνει και με τους πολιτικούς. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά;

Οπότε, ποια αλλαγή και ποια αντίσταση να υπάρξει, όταν τόσοι πολλοί προσπαθούν να διατηρήσουν αυτά που έχουν -ή νομίζουν πως έχουν- και ζουν με έναν διαρκή φόβο;

Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι των πολιτών που έχει γυρίσει την πλάτη στα κόμματα. Απόλυτα λογικό και υγιές.

Υπάρχει κι ένα ακόμα μεγάλο κομμάτι των πολιτών που τα έχει ήδη χάσει όλα και βρίσκεται κοντά στην εξαθλίωση.

Από αυτά τα δυο κομμάτια -που ένα μέρος τους είναι κοινό- μπορεί να προκύψει κάτι θετικό για την κοινωνία και την χώρα.

Αλλά θα πρέπει πρώτα να γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Για να χαθεί οριστικά κάθε ελπίδα πως υπάρχει άλλος τρόπος.

Εκτός αν ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρει και δεν γίνει ΠΑΣΟΚ (που ήταν το μέτρο των δυνατοτήτων μας μέχρι τώρα). Δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Και θα εξαρτηθεί και από τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ζούμε σε μια χώρα που όλοι έχουν δίκιο. Και όλοι είναι σπουδαίοι και μοναδικοί. Οι αριστεροί ακόμα περισσότερο σπουδαίοι και μοναδικοί.

Βέβαια, υπάρχει πάντα το ερώτημα πως, αφού είμαστε όλοι τόσο σπουδαίοι, τα έχουμε κάνει μαντάρα; Ποτέ άλλοτε τόσοι καλοί μαζεμένοι δεν πέτυχαν ένα τόσο χάλια αποτέλεσμα.

Η χρεοκοπία γύρισε τον καθρέφτη πάνω μας. Δεν μπορεί, κάποτε θα κοιταχτούμε.

Πηγή: Νέο ξεκίνημα. Του Πιτσιρίκου - RAMNOUSIA

Στάθης: Σάπια Διακυβέρνηση...

Του ΣΤΑΘΗ*

Ερχεται βροχή (φόρων) έρχεται μπόρα (νέων μέτρων). Ως το φθινόπωρο ένας φορομπηχτικός κατακλυσμός θα πλημμυρίσει τα ελληνικά σπίτια και θα πνίξει κι άλλους Ελληνες, Ελληνίδες, παιδιά και γέροντες.

Προπομπός του κατακλυσμού καταφθάνει ο Σόιμπλε. Με νέο γιγαμνημόνιο. Η κατάσταση πλέον θα μπορούσε να θεωρηθεί «τρελή» αν δεν επρόκειτο για ένα καλά οργανωμένο σχέδιο «τελικής λύσης» για την Ελλάδα. Για παράδειγμα: πήραμε μία δόση 6,5 δις (για να πληρώσουμε τα «χρέη μας» σε αυτούς που μας την έδωσαν) και αμέσως μα ετοιμάζουν ένα νέο πακέτο μέτρων αξίας 10 δις, επειδή μας έδωσαν τα 6,5 δις!! Εχουμε εφεύρει τον ατέρμονα της υποδούλωσης, το αεικίνητο προς την εξαφάνιση.

Βρισκόμαστε εν Σωτηρίω έτει 2013 επί Τρίτης Δανειακής Σύμβασης και Τρίτου Μνημονίου, πηγαίνοντας για Τέταρτο, και το μόνον που έχουμε να περιμένουμε, με 1000 ανθρώπους την ημέρα να απολύονται, είναι η ομοβροντία των μέτρων (10 δις) του Φθινοπώρου, η πληρωμή του Αρμαγεδδώνος των φόρων έως τότε, μπας και μπούμε στο 2014 για να πληρώσουμε ακόμα περισσότερα.

Οπως πριν στην αρχαία Ελλάδα μετρούσαν τον χρόνο με τις Ολυμπιάδες, έτσι στη σύγχρονη Ελλάδα τον μετράμε και θα τον μετράμε με τα Μνημόνια.

Ερχεται μέσα Ιούλη ο Σόιμπλε και τέλος Αυγούστου φωνάζουν τον κ. Σαμαρά στη Ουάσινγκτον για να πάρει εντολές και οδηγίες (αυτό που η προπαγάνδα ονομάζει «στήριξη»)

Αλλά, ενώ η χώρα βρίσκεται μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης υποχρεωμένη να διαχειριστεί κατά τας υποδείξεις την ΑΟΖ, το Κυπριακό, τους αγωγούς, τον ορυκτό πλούτο και να την διαχειριστεί (τη χώρα) το μεταναστευτικό (κατά τις υποδείξεις του Σόρος), τί κάνει η κυβέρνηση των ανδρείκελων;

Διορίζει τον κ. Παπουτσή εκπρόσωπο στην Παγκόσμια Τράπεζα, όπως προ ολίγου καιρού διόρισε τον κ. Βαγγέλη Παπαχρήστο εκπρόσωπο στον ΟΑΣΑ. Η κυρία Χριστίνα Σακελλαρίου (20.000 ευρώ μηνιαίως) και η χρυσή ορδή των γκόλντεν μπόυς στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αποκτούν εκ των προτέρων ασυλία για τις πράξεις τους, όπως κι αν διαχειριστούν τον δημόσιο πλούτο. Ο κ. Μητσοτάκης οδηγεί στις κατ’ εντολή της Τρόικας απολύσεις τους προγραμμένους, όπως παρέδιδαν τους ομήρους οι κατοχικές «αρχές» στους Γερμανούς. Κι απάνω στη τούρλα του σφαγείου με το πολυνομοσχέδιο οι Υπουργοί μάρνανται ποιος θα ταξιδεύει με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο.

Ερχεται ο γάτος Σόιμπλε και τρελαμένα τα εδώ ποντίκια του χορεύουν τον χορό της αλλοφροσύνης, πουλάνε τρένα, αφήνουν τις Τράπεζες να εκποιήσουν τα κόκκινα δάνεια σε Ιδιωτικές Εισπρακτικές Εταιρείες Κακούργων, χώνουν ιδιώτες στο Κτηματολόγιο, πουλάνε τους σιδηροδρόμους λες και τους βρήκαν απ’ τη μάνα τους και ζητάνε απ’ τη θεία τους την Αμυρσούλα να βγάλει...πιστωτική κάρτα, διά πάσαν συναλλαγή άνω των 500 Ευρώ! – τόσο θα ‘πρεπε να πηγαίνει η μαλακία του βλακός που το σκέφθηκε, αλλά δυστυχώς οι μαλακίες είναι πολλές και η κάθε μία τους μας κοστίζει πολύ πιο ακριβά – μας πηδάνε με πειραγμένη ταρίφα.

Ολα πλέον μοιάζουν με φάρσα, όπως με τη ΔΗΜΑΡ που έφυγε απ’ την κυβέρνηση και μέλημά της έχει τώρα να μείνουν αποκαταστημένα όσα στελέχη της διόρισε στον κρατικό μηχανισμό. Μηχανισμό, τρόπος του λέγειν, διότι όταν για 138.000 ευρώ απολύεις 5.000 ανθρώπους, ενώ δεν κόβεις σεντς από τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ, όταν κόβεις συντάξεις και δεν πιάνεις φοροφυγάδες, όταν καταρρέει ακόμα και ο εξαμβλωματικός ΕΟΠΥΥ (που ο ίδιος δημιούργησες ευθύς εξαρχής για να τον παραδώσεις στους ιδιώτες) και συ κουκουλώνεις ακόμα και την υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ.

Τότε, τι είναι πιο σάπιο από σένα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας;

*Δημοσιεύθηκε στο "enikos.gr" την Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013

Η κόρη του Παπουτσή, Ζωή-Μελίνα, δουλεύει από το 2011 για την Παγκόσμια Τράπεζα [εικόνες]. (To πολιτικό προσωπικό της χώρας μια συμμορία ξενόδουλων)!

Η Ζωή Μελίνα, κόρη του Χρήστου Παπουτσή, νέου εκπροσώπου -από τον Σεπτέμβριο- της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα, βρίσκεται εδώ και χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες αρχικά για σπουδές και στη συνέχεια εργαζόμενη.

Με σπουδές στο φημισμένο πανεπιστήμιο του Yale κατόπιν υποτροφίας του ιδρύματος Fulbright η Ζωή Μελίνα Παπουτσή, βρέθηκε το 2011 στις Φιλιππίνες, από τις 24 Οκτωβρίου έως τις 11 Νοεμβρίου, μετέχοντας στην επίσημη αποστολή της Παγκόσμιας Τράπεζας υπό την ιδιότητα results and fiduciary rewie, όπως αναφέρεται στον ιστότοπο των Φιλιππίνων raissa robles.

Στη φωτογραφία εικονίζεται με τον Claus Decker ως μέλη της Παγκόσμιας Τράπεζα σε διήμερη εκδήλωση του Justpal Community of Practice Meeting που έγινε στις 11 και 12 Ιουνίου του 2012.
Σύμφωνα με πληροφορίες του iefimerida.gr η έλευση του πατέρας της Χρήστου Παπουτσή στην έδρα του Οργανισμού το φθινόπωρο θα σημάνει την μετακίνησή της από εκεί, για να αποφευχθούν τα σχόλια.

Πηγή: iefimerida.gr

(Ανεπανάληπτο)! O «μονόδρομος» του Μπογιόπουλου: Ενταχτείτε στο ΚΚΕ…

Σήμερα δεν θα είμαστε ευχάριστοι για το φίλο, Νίκο Μπογιόπουλο.
Το χθεσινό του άρθρο, «Μονόδρομος», είναι μια άθλια απολογητική της γενικόλογης και τελεσιγραφικής σκέψης που διαπερνάει το ΚΚΕ. Μια σκέψη «κατηγορητικών προσταγών» που αντιμετωπίζει την εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα σαν «αντικείμενο» και αποδέκτη των εντολών από τη «σοφή» κομματική διεύθυνση. Με τις αφαιρέσεις, όπως έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές, συγχωρούνται οι αμαρτίες.

Με τις «ταξικές» αφαιρέσεις το ΚΚΕ δεν καλύπτει απλώς τις αμαρτίες του και τις προδοσίες του, αλλά υποκαθιστά το «Υποκείμενο» σε «Αντικείμενο»: Το λαό και τα κινήματα (υποκείμενα της Ιστορίας), σε Αντικείμενα των «καθοδηγητών»…

Ως συνήθως το άρθρο του Μπογιόπουλου, σε επίπεδο γενικών διαπιστώσεων και αφαιρέσεων λέει πολλά σωστά πράγματα.

Εκεί που απογειώνεται στην αοριστία και τη «δολιότητα» της τελεσιγραφικής σκέψης είναι όταν επιχειρεί να απαντήσει, με τις ίδιες «πονηρές» αφαιρέσεις, στο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ της πρακτικής δράσης, στο ΤΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ κάνουμε.
Το άρθρο εδώ: http://www1.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=13/7/2013&columnId=1821
Ο Νίκος Μπογιόπουλος, μετατρέπει το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ σε ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ (δηλαδή το διαλύει και το εξαφανίζει), για να καλύψει τη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ πρακτική του ΚΚΕ και για να καταλήξει, μέσω των «ταξικών» αφαιρέσεων, στην «κατηγορητική προσταγή»: Η συσπείρωση στο ΚΚΕ είναι ο «μονόδρομος» της «σωτηρίας»: «Τώρα είναι η στιγμή της συσπείρωσης γύρω από μια πολιτική που δε συνδιαλέγεται με τον καπιταλισμό, με τα μονοπώλια, με τους εγχώριους και διεθνείς φορείς τους.
Που δεν υποκύπτει στην τρομοκρατία.
Που οργανώνει τους εργαζόμενους και τους εξοπλίζει με την επίγνωση της δύναμής τους.
Που στα κηρύγματα της ταξικής υποταγής και της «διαπραγμάτευσης» αντιπαρατάσσει την αλήθεια του δίκιου των εκατομμυρίων που μοχθούν, αλλά στερούνται τον αμύθητο πλούτο που οι ίδιοι παράγουν».

Να συσπειρωθεί, λοιπόν, ο λαός στο ΚΚΕ για να σωθεί: Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα αυτών των φλύαρων γενικολογιών του Μπογιόπουλου.

Ο «Μονόδρομος», δηλαδή για την εργατική τάξη και το λαό είναι το ΚΚΕ: «Ο μονόδρομος της λαϊκής σωτηρίας περνάει πολιτικά μέσα από εκείνες τις δράσεις και εκείνη την τακτική, που ο ορίζοντάς τους δε θα τελειώνει στη μέση του δρόμου, αλλά θα φωτίζεται από τη συνολική στρατηγική για το πέρασμα από την Προϊστορία της εκμετάλλευσης στην Ιστορία της απελευθέρωσης, κάτι που προϋποθέτει ανυποχώρητο μέτωπο τόσο απέναντι στο αστικό πολιτικό μπλοκ όσο και απέναντι στις οπορτουνιστικές αντιλήψεις οι οποίες λειτουργούν ως «μαξιλάρι ασφαλείας» της αστικής κυριαρχίας».
Φυσικά ο Μπογιόπουλος, όπως και όλοι οι «σοφοί» του Περισσού, δεν αναρωτιούνται το γιατί ο ελληνικός λαός δεν βλέπει αυτόν το «μονόδρομο», αλλά αντίθετα τείνει να ρίξει το ΚΚΕ στα αζήτητα της Ιστορίας…

Προφανώς ο ελληνικός λαός είναι «βλάκας»: Η γνωστή καραμέλα κάθε «σοφού» που ο λαός του γυρίζει την πλάτη… Τι πετάει έξω από την «ανάλυσή» του ο Μπογιόπουλος; Τα πιο ουσιαστικά και τα πιο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ: Τον ίδιο το λαό, την αυτενέργειά του, τη διαλεκτική των ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, καθώς και τη ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ της παρέμβασης των Κομμουνιστών, στην αρένα του λαού και ΟΧΙ στην «αρένα» των τελεσιγράφων προς το λαό.
Ο Μπογιόπουλος εξαφανίζει ΕΝΤΕΛΩΣ το ΠΩΣ πρέπει να παρεμβαίνει και να λειτουργεί ένα κομμουνιστικό κόμμα, δηλαδή ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ τη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ δράση και τα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ πρακτικά καθήκοντα μιας πραγματικά επαναστατικής ηγεσίας.

Ο Μπογιόπουλος φαίνεται να αγνοεί ότι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας, η ατμομηχανή, είναι η αντικειμενική κίνηση των λαών, η αυτενέργειά τους.

Φαίνεται να αγνοεί ότι οι λαοί συνειδητοποιούν και εκπαιδεύονται, ΟΧΙ από τις κομματικές ντιρεκτίβες και τους «σοφούς» καθοδηγητές, αλλά μέσα από την αγωνιστική ΠΡΑΞΗ, δηλαδή την πράξη της ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ με το καθεστώς. Μέσα από αυτές τις συγκρούσεις με τον ταξικό αντίπαλο αποκτούν οι λαοί εκείνες τις εμπειρίες που σφυρηλατούν την ενότητά του, αναπτύσσουν τη γνώση και τη συνείδηση και δημιουργούν τα όργανα της δικής τους εξουσίας (αυτο-οργάνωση).
Μια επαναστατική ηγεσία το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να βελονιάζει και να προωθεί την αυτενέργεια του λαού, να αδράχνει κάθε ευκαιρία για να αναπτύσσει και να οξύνει τις ταξικές ρήξεις, τις συγκρούσεις του λαού με το καθεστώς.
Μέσα από τέτοιες διαδικασίες ρήξεων και συγκρούσεων αυτό-εκπειδεύεται ο λαός, συσσωρεύει τις επαναστατικές του εμπειρίες και γνώσεις, επιλέγει και επικυρώνει την πολιτική του καθοδήγηση.
ΚΑΙ μέσα από μια τέτοια επαναστατική διαδρομή κατακτά το επαναστατικό κόμμα το ρόλο του ηγέτη. Ένα κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να δοκιμάζεται στην επαναστατική πράξη των κινημάτων και να επικυρώνεται ο ηγετικός του ρόλος από την κινηματική πράξη. Που σημαίνει ότι είναι πρωτοπόρο σε κάθε λαϊκό αγώνα, ότι προωθεί κάθε λαϊκό αγώνα σε ρήξεις με την καπιταλιστική «νομιμότητα»...

Αυτά είναι αλφαβητικά ζητήματα της κομμουνιστικής Θεωρίας και Πράξης.

Αυτά τα αλφαβητικά και πολύ συγκεκριμένα ζητήματα της επαναστατικής πρακτικής ο Μπογιόπουλος τα εξαφανίζει.

Τα εξαφανίζει γιατί το κόμμα του ΟΧΙ μόνο δεν προωθεί ΤΙΠΟΤΑ από όλα αυτά, αλλά αντίθετα παρεμβαίνει πυροσβεστικά σε κάθε κινηματική σύγκρουση με το καθεστώς. Το κόμμα του λειτουργεί σαν ασφαλιστική δικλίδα, έτσι ώστε η λαϊκή ΟΡΓΗ να μην γίνεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΟΡΓΑΝΩΣΗ που να σπάει την καθεστωτική «νομιμότητα».
Ας δούμε πιο συγκεκριμένα και με παραδείγματα όλα τα παραπάνω που αραδιάζει ο Μπογιόπουλος:
α). «Πολιτική που δε συνδιαλέγεται με τον καπιταλισμό».

Όταν συμμετέχεις στην κατοχική βουλή, νομιμοποιώντας όλα τα εγκλήματα της δωσίλογης κυβέρνησης, ή στις «συνάξεις» των αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

Όταν σέβεσαι την αστική «νομιμότητα», ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

Όταν ευλογείς και προωθείς τις στρατηγικές των «ανοικτών συνόρων» (εισαγωγή λαθρομεταναστών κ.λπ) και τα ιδεολογήματα αυτών των στρατηγικών («αντιρατσισμούς» κ.λπ), ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

Τα παραδείγματα πολλά…
β). Περί «οργάνωσης του λαού». Μας δουλεύει και εδώ ο Μπογιόπουλος.
Για ποια «οργάνωση του λαού» μιλάει; Για τις κομματικές παρελάσεις ή τις διασπαστικές πολιτικές στο συνδικαλιστικό χώρο, για τον κομματικό συνδικαλισμό…
Και σε τι συνίσταται αυτή η «οργάνωση του λαού»; Να «προστατεύει τη Βουλή» από την ΟΡΓΗ του λαού ή να υπονομεύει τους απεργιακούς αγώνες και λαϊκές κινητοποιήσεις που δεν ελέγχει;


γ). Τα ουρλιαχτά περί «ανυπακοής».

Αυτά μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να τα προσλάβει κανείς και έτσι τα αντιμετωπίζει και ο «βλάκας» λαός.

Γιατί είναι ανέκδοτο και μάλιστα βλακώδες, να ουρλιάζεις για «ανυπακοή» και να υποκλίνεσαι ΠΑΝΤΑ στην καπιταλιστική «νομιμότητα» και να ΑΦΟΡΙΖΕΙΣ κάθε λαϊκή κίνηση που σπάει αυτή τη «νομιμότητα… δ). Περί «εξοπλισμού των εργαζομένων»: Άλλο κακόγουστο ανέκδοτο.
Τι θεωρεί «εξοπλισμό των εργαζομένων» ο Μπογιόπουλος και το κόμμα του;

Τα «κιγκλιδώματα» της αστικής «νομιμότητας», την κομματική στρούγκα ή τις ταξικές φλυαρίες, συχνά και ασυνάρτητες;

Αυτά είναι ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΟΣ και όχι εξοπλισμός, αυτά είναι καθεστωτικό κατηχητικό…

Ο ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ των εργαζομένων περνάει και πραγματοποιείται μέσα από την επαναστατική δράση, μέσα από τις ρήξεις και τις συγκρούσεις των ίδιων των εργαζομένων με το καθεστώς: Μέσα από κινηματικούς τυφώνες…

Πότε, αλήθεια, προώθησε το ΚΚΕ μια απεργιακή κινητοποίηση έξω από τη «νομιμότητα» του καθεστώτος, έξω από τις κομματικές του αλυσίδες, στο ΔΡΟΜΟ των μετωπικών συγκρούσεων και της ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ;

Πότε προώθησε τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις σε ΓΕΝΙΚΟ ξεσηκωμό, σε πυροδότη της λαϊκής ΟΡΓΗΣ;

Αντίθετα όταν αυτές οι εργατικές κινητοποιήσεις ξεφεύγανε από το κομματικό του κάδρο και απειλούσαν να το υπερφαλαγγίσουν και να γίνουν καταλύτης της ΠΑΛΑΪΚΗΣ ΟΡΓΗΣ, τις σαμπόταρε και τις ξεπουλούσε.

Όσες δεν ήλεγχε τις σαμπόταρε από την αρχή. Κορυφαία παραδείγματα: Οι απεργιακές κινητοποιήσεις στο Μετρό και των Εκπαιδευτικών.

Εδώ είχαμε δικτατορικές επιστρατεύσεις και η ηγεσία του ΚΚΕ, απλώς, εξέδιδε φιρμάνια εκλογικής κερδοσκοπίας…

Ιδιαίτερα με την απεργία των εκπαιδευτικών άστραψε η «κομμουνιστική σοφία» του. Μια βούληση για απεργία και μια ωμή δικτατορική πράξη επιστράτευσης που σε συνδυασμό αποτελούσαν τον καταλύτη μιας ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ και ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ, το ΚΚΕ γύρισε την πλάτη, διότι οι συνθήκες δεν ήταν «ώριμες»!!!

Ακόμα ο κόσμος δεν έχει …συσπειρωθεί στη «σοφή» ηγεσία!!!

Το ίδιο ακριβώς έκανε η ηγεσία του ΚΚΕ και με το πραξικόπημα στην ΕΡΤ. Ο ελληνικός λαός εκδήλωσε ενεργητικά τη ΒΟΥΛΗΣΗ του για ΕΞΕΓΕΡΣΗ, αναζητούσε τις δυνάμεις εκείνες που θα προωθούσαν την ΕΝΟΤΗΤΑ, την ΕΠΕΚΤΑΣΗ και ΟΡΓΑΝΩΣΗ (αυτό- οργάνωση) της κοχλάζουσας κοινωνικής ΟΡΓΗΣ, αλλά το «ανυπότακτο» ΚΚΕ είχε σταυρώσει τα χέρια. Απλώς συμπαραστεκότανε με την απλή φυσική συμμετοχή των μελών του στην ΕΡΤ, με την έκδοση διπλωματικών, αντικυβερνητικών ανακοινώσεων ή κομματικών εκλογικών φιεστών.

Να μιλήσουμε, τέλος, για το κίνημα των αγανακτισμένων στις πλατείες; Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου είχαν, επί μέρες περικυκλώσει τη Βουλή και το ΚΚΕ τους αγνόησε. Αυτό ήταν κλεισμένο μέσα στη Βουλή κόντρα σ’ αυτούς που ήταν έξω στο ΔΡΟΜΟ…

Τα παραδείγματα είναι άπειρα που αποκαλύπτουν την κραυγαλέα ΑΝΤΙΦΑΣΗ, ανάμεσα στα ξύλινα «ταξικά» λόγια του ΚΚΕ και την ΠΡΑΚΤΙΚΗ του.

Παραδείγματα (συγκεκριμένες πράξεις αυτού του κόμματος) που αποκαλύπτουν ότι στα λόγια το ΚΚΕ κτυπάει ΓΕΝΙΚΑ τον καπιταλισμό και τα κυβερνητικά του ανδρείκελα, αλλά στην ΠΡΑΞΗ το στηρίζει το σύστημα, σαν το «ταξικό» δεκανίκι, σαν αναπόσπαστο μέρος αυτού του συστήματος…

Αυτές τις ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ πρακτικές επιχειρεί ο Νίκος Μπογιόπουλος να παρακάμψει με τις ταχυδακτυλουργικές του αφαιρέσεις, καταλήγοντας στο «σύνθετο» ανέκδοτο: Ότι είναι «μονόδρομος» για το λαό η συσπείρωση στο ΚΚΕ!!!
Είναι «μονόδρομος», δηλαδή, για το λαό η συσπείρωση σε ένα πτώμα…

Μόνο που ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι το ΚΚΕ είναι το δεκανίκι του συστήματος και ως εκ τούτου ένα πτώμα ανίκανο για οποιοδήποτε αγώνα…
Και θα το στείλει στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας…

http://resaltomag.blogspot.gr/2013/07/o.html

Γαντζωμένοι στην εξουσία για να μην πάνε φυλακή: Προσπάθεια να κουκουλωθούν οι ευθύνες Προβόπουλου στο σκάνδαλο ‘Proton Bank’

Γαντζωμένοι στην εξουσία για να μην πάνε φυλακή:

Προσπάθεια να κουκουλωθούν οι ευθύνες Προβόπουλου στο σκάνδαλο ‘Proton Bank’.

Όσο περνά ο καιρός τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι πρόκειται για συμμορία που κυβερνά τον τόπο.

Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει την... υπόθεση, Λαυρεντιάδης και Κυριακίδης σε συνεργασία και με την υποστήριξη των κυβερνητικών φίλων τους, αγόραζαν τράπεζες και ΜΜΕ με σκοπό να εξυπηρετηθούν τα επιχειρηματικά αλλά κυρίως τα πολιτικά συμφέροντα των αφεντικών τους, μόνο που το έκαναν χοντροκομμένα και το σχέδιο κατέρρευσε.

Αυτή την φορά βγήκαν στην επιφάνεια οι ποινικές ευθύνες Προβόπουλου στις παρανομίες Λαυρεντιάδη.

Ενώ οι ελεγκτές της τράπεζας της Ελλάδος διαπίστωναν ότι τα κεφάλαια για την εξαγορά της ProtonBank από τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη προέρχονταν από αλυσιδωτά δάνεια και αδιαφανείς πηγές, τα αρμόδια όργανα της ΤτΕ, ενέκριναν την εξαγορά της από τον κρατούμενο σήμερα επιχειρηματία, προφανώς εκτελώντας άνωθεν εντολές...

Γίνεται προσπάθεια να θαφτεί η έρευνα του εισαγγελέα Γ. Καλούδη, ώστε να πέσει στα μαλακά ο αχυράνθρωπος διοικητής της ΤτΕ.

http://www.inprecor.gr/index.php/archives/239315

ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΞΑΝΑΒΡΩ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΞΕΔΕΣ...

ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙ...

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΑΛΑΚΕΣ...

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΑΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΛΗΤΑΡΑΔΕΣ...

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΑΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΛΗΤΑΡΑΔΕΣ...

* Έχει εντρυφήσει στο θέμα... *

Δημοσκόπηση Public Issue: Η δημοκοπική απάτη, συνεχίζεται

θες, η εγκυρότατη (μέχρι τον Ιούνη, όπου τιμωρήθηκε λόγω πρόβλεψης υπέρ ΣΥΡΙΖΑ) Public Issue, μετέδωσε Δημοσκόπηση για λογαριασμό του ΣΚΑΙ και της Καθημερινής, συμφερόντων Αλαφούζου βεβαίως-βεβαίως.

  Η Νέα Δημοκρατία, είναι πρώτη με 28,5%, χάνοντας μια μονάδα από την προηγούμενη μέτρηση, την οποία μονάδα καρπώνονται οι Αν. ¨Ελληνες, του Καμμένου, και διατηρεί προβάδισμα μίας μονάδας από τον αμετάβλητο ΣΥΡΙΖΑ. Η Νέα Δημοκρατία, που πέρασε τα μέτρα του Νοεμβρίου, και περνάει μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, κλείνει νοσοκομεία και σχολεία, μαζεύει σχεδόν τα ίδια αποτελέσματα, με αυτά των εκλογών Ιούνη. Είναι να ζηλεύεις τέτοια "αφθαρσία", ειδικά όταν στα καλά χρόνια το κυβερνών κόμμα, έχανε δημοσκοπικά 3-4% μόνο που ήταν στην εξουσία 6 μήνες, και έχοντας προκαλέσει καμιά απεργία της πλάκας, χωρίς να περάσει οτιδήποτε αρνητικό.

  Το ΠΑΣΟΚ, το καλό παιδί, που κράτησε την κυβέρνηση, παίρνει 1,5% από την ΔΗΜΑΡ(που καταποντίζεται), και φθάνει στο 8%. Και εδώ ερχόμαστε, επιτρέψτε μου, να "καραφλιάζουμε". Το βράδυ, που ο Βενιζέλος, έδωσε γη και ύδωρ στον Σαμαρά, όπως και τις αμέσως επόμενες μέρες, το είδαμε στις γειτονιές μας, στο διαδίκτυο αγανακτισμένοι ΠΑΣΟκοι να δηλώνουν την οριστική αποστροφή από το κόμμα, κατηγορώντας το ότι έγινε οριστικά το δεκανίκι του Σαμαρά. Η εικόνα, να μου επιτρέψετε είναι η εντελώς αντίστροφη. Συντηρητικοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που δεν θέλουν ΣΥΡΙΖΑ, στρέφονται προς την "υπεύθυνη Αριστερά" της ΔΗΜΑΡ. Η ΔΗΜΑΡ, θα πάρει και επισήμως τα κλειδιά του ΠΑΣΟΚ, με ότι αυτό είχε κρατήσει μέχρι τώρα.

  Και φτάνουμε στο συμπέρασμα. Πάμε στην κρίσιμη βραδιά της 20ης Ιούνη, και ύστερα που ο Φώτης την κάνει από την κυβέρνηση(για να πάρει από το ΠΑΣΟΚ τα υπολείμματα, πριν τα πάρει και αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ), και μένουν στο Μαξίμου Σαμαράς και Βενιζέλος. Τις επόμενες μέρες, αν ισχύουν οι παραπάνω δημοσκοπήσεις, βλέπουν τον Σαμαρά πρώτο, το ΠΑΣΟΚ, στα ουράνια, και να είναι έτοιμοι να απολύσουν 15.000 υπαλλήλους, με τρομερό κόστος. 

Γιατί δεν πάνε από μόνοι τους, σε εκλογές;

Να πουλήσουν λίγο "αναδιαπραγμάτευση" ακόμα, και να φτιάξουν νέα κυβέρνηση, μνημονιακή με νωπή λαϊκή εντολή, και να συνεχίσουν για πολύ καιρό ακόμα. Αυτό είναι το λογικό, το πολιτικά ορθό, και όχι να περιμένουν να πάρουν το κόστος αυτών των μέτρων, και των νέων μέτρων του Σεπτεμβρίου, που προανήγγειλε σήμερα η τρόικα.

Το συμπέρασμα είναι, ότι δεν πήγαν σε εκλογές, γιατί η ΝΔ δεν είναι πρώτη, και το ΠΑΣΟΚ είναι στο 4%. Οι δημοκόποι, συνεχίζουν να προκαλούν την κοινή γνώμη(αυτή η τιμωρία της ΔΗΜΑΡ, αν και γουστάρω να εξαφανιστεί, είναι τόσο αυτόματα, γρήγορη, σικέ.....). Ακόμα και όταν τους ρωτάνε, όπως έκανε χθες ο Σκουρλέτης ποιοι απαντούν στις δημοσκοπήσεις, ποιοι όχι, αποφεύγουν να δώσουν στοιχεία, γιατί απλά είναι μαϊμού τα παραπάνω αποτελέσματα.

Και οι μηνιαίες μετρήσεις, είναι γελοίες από μόνες τους. Ρωτάνε κάθε μήνα 1000 νοματέους. 

 * Αλλάζουν κάθε μήνα, στατιστικό δείγμα, ρωτάνε διαφορετικούς 1000 κάθε μήνα; Χλωμό, απαιτεί χρόνο και χρήμα.

* Ρωτάνε σχεδόν τους ίδιους 1000....Και κάθε μήνα ένα 5-7% αλλάζει στρατόπεδο, δηλαδή 50-70(στους 1000) άτομα αλλάζουν προτιμήσεις κάθε μήνα; Χλωμότατο και αυτό!

Οι Μπανάνες είναι φθηνές, και ταΐζονται εύκολα οι μαϊμού-δημοσκοπήσεις!

Άνεμος Αντίστασης

Τακίμια μπάτσοι - χρυσαυγίτες στο "θεάριστο" έργο τους.

Για την επίθεση Χρυσαυγιτών  Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο «Συνεργείο» στην Ηλιούπολη είχαμε αναρτήσει ανακοίνωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Αθήνας που μας περιέγραφε αναλυτικά το περιστατικό.

Σήμερα υπήρξε βίντεο –που για κάποιο λόγο δεν γνωρίζουμε «κατέβηκε» απ το youtu- που έδειχνε μπάτσους να συνοδεύουν τους Χρυσαυγίτες στην «επιχείρησή» τους, ενώ στο indymedia υπάρχει φωτογραφία –αυτή που παραθέτουμε- που φαίνονται ξεκάθαρα βουλευτές της Χ.Α - ο Λαγός (αριστερά με την πλάτη στο φακό) και ο Ηλιόπουλος (οδηγός της μηχανής στα αριστερά)- να συντονίζουν τα υπόλοιπα καλόπαιδα του Μιχαλολιάκου.

 Στην φωτογραφία φαίνονται οι μηχανές των ναζιστών της Χρυσής Αυγής έξω από το Συνεργείο στην Ηλιούπολη. Στο βάθος 2 μηχανές ΔΙΑΣ αράζουν και απλώς περιμένουν για να τους συνοδεύσουν με ασφάλεια κατά την απομάκρυνση.
Οι νεοναζί με την ξεκάθαρη συνεργασία/βοήθεια των μπάτσων (πολλοί από τους οποίους είναι χρυσαυγίτες ούτως ή άλλως) κάνουν όλο και πιο ανοιχτά απειλητικές κινήσεις εναντίον κινηματικών χώρων.


 Πηγή: Indymedia

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_3946.html

Αγωνιστικό κάλεσμα από το Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής

Το Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής καλεί όλους τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις που ξεκινούν από αύριο εναντίον του πολυνομοσχεδίου που ανοίγει το δρόμο για χιλιάδες απολύσεις. Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση:
«Το ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΟΤΑ ΑΤΤΙΚΗΣ καταγγέλλει την πολιτική της κυβέρνησης που με ένα ακόμη πολυνομοσχέδιο της, ένα ακόμη πακέτο αντιλαϊκών μέτρων, επιχειρεί να τσακίσει το σύνολο των εργαζομένων και των λαϊκών νοικοκυριών.
Με την ψήφιση του πολυνομοσχέδιου την Τετάρτη μπαίνει στην πράξη η απόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων. Κυβέρνηση – Τρόικα – Πλουτοκρατία αποτελειώνουν το δικαίωμα στη σταθερή δουλειά για όλους και παραδίδουν στα επιχειρηματικά συμφέροντα τομείς κοινωνικής πολιτικής, σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια
Σήμερα στην πρώτη γραμμή των απολύσεων είναι οι εργαζόμενοι σχολικοί φύλακες, εκπαιδευτικοί, δημοτικοί αστυνόμοι, σχολικές καθαρίστριες και οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι κ.α. Ακολουθούν και νέες με υπουργικά διατάγματα, με το στραγγαλισμό της χρηματοδότησης, κλπ.
Κυβέρνηση — πλουτοκρατία είναι σε πόλεμο ενάντια στο λαό και τις ανάγκες του. Φτιάχνουν μια κρατική μηχανή πολεμικό οχυρό εναντίον του. Επιδιώκουν με τον τρόμο της ανέχειας, την καταστολή και τη λοιδορία του εργατικού κινήματος να αφήσουν το λαό χωρίς ασπίδα και προοπτική, να κάνουν τα παιδιά μας μισθοφόρους και θύματα στον πόλεμο του ανταγωνισμού των επιχειρηματικών ομίλων.
Καμία αυταπάτη. Δεν είναι ο γιγαντωμένος δημόσιος τομέας και οι λαϊκές ανάγκες που ποτέ δεν εξυπηρετήθηκαν στο σύνολο τους, αυτά που γέννησαν την κρίση. Την κρίση την έφερε η ξέφρενη κερδοφορία των επιχειρήσεων με αρωγό το κράτος τους και στο πηδάλιο της εξουσίας (σε κεντρικό και σε τοπικό επίπεδο) το πολιτικό τους προσωπικό.
Με το ίδιο πολυνομοσχέδιο προωθείται η απελευθέρωση των απολύσεων, η μείωση των αποζημιώσεων, ο μηχανισμός για τον κατώτερο μισθό φιλοδώρημα, τα προγράμματα φτώχιας των 350 ευρώ, το Λοκ άουτ, οι μειώσεις των συντάξεων, το κλείσιμο δημόσιων Οργανισμών και υπηρεσιών, το κλείσιμο νοσοκομείων, η νέα φοροληστεία για το λαό.
Είμαστε ριζικά αντίθετοι με δημάρχους που κάνουν λόγo για επιμερισμό των απολύσεων μεταξύ κεντρικής και τοπικής διοίκησης, για δήθεν «αξιοκρατική» αξιολόγηση, γιατί στην ουσία αποδέχονται και νομιμοποιούν τις απολύσεις.
Η πρότασή της ΚΕΔΕ για «ενδοδημοτική κινητικότητα» δίνει χέρι βοηθείας στην κυβέρνηση και αποτελεί έναν επιπρόσθετο κίνδυνο για τους εργαζόμενους.
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Καμία συρρίκνωση κοινωνικών δομών και σχολείων, καμία απόλυση.
Δημόσια και δωρεάν πρόσβαση για όλους σε ΠΑΙΔΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΠΡΟΝΟΙΑ.
Να αποσυρθεί τώρα το πολυνομοσχέδιο, καμία απόλυση, κανένας νέος άνεργος! Να μην αγγίξουν καμία κοινωνική δομή στους Δήμους, να μην κλείσει κανένα σχολείο και Νοσοκομείο!
Απαιτούμε
Όχι στο νέο πακέτο μέτρων, που έρχεται με το πολυνομοσχέδιο και επιχειρεί να δώσει ολοκληρωτικό χτύπημα σε εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις.
Καμιά απόλυση – «διαθεσιμότητα». Νέες προσλήψεις για τις κοινωνικές δομές που παραμένουν ανεπαρκείς και σήμερα αποδεκατίζονται. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
Να καταργηθεί η πράξη νομοθετικού περιεχομένου, που κλείνει δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς.
Καμιά ιδιωτικοποίηση.
Όχι στους φόρους και τα χαράτσια που συνθλίβουν τα λαϊκά στρώματα.
Το ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΟΤΑ ΑΤΤΙΚΗΣ καλεί όλους τους εργαζόμενους στους Δήμους και την Περιφέρεια να πάρουν μαζικά μέρος:
Στην απεργία την Τρίτη 16 Ιούλη και την απεργιακή συγκέντρωση στην Ομόνοια 10.30 το πρωί.
Στην Προσυγκέντρωση του ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ που έχει οριστεί στις 10 το πρωί στην Πλατεία Καραϊσκάκη.
Το απόγευμα της Τρίτη 16 Ιούλη στις 8 μ.μ στην πλατεία Κλαυθμώνος δίνουμε συνεχεία στον αγώνα μας και απαιτούμε να αποσυρθεί το πολυνομοσχέδιο».

Η ΠΟΕ ΟΤΑ κλείνει την πόρτα στη Χρυσή Αυγή

Με ανακοίνωσή της η ΠΟΕ ΟΤΑ υπενθυμίζει ψήφισμά της με το οποίο αντιτίθεται στην παρουσία βουλευτών της Χρυσής Αυγής στις κινητοποιήσεις. Ειδικότερα, αναφέρονται τα εξής:
«Το Γενικό Συμβούλιο της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. εκφράζει την κατηγορηματική του αντίθεση στην παρουσία βουλευτών της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής σε Γενικές Συνελεύσεις, Συγκεντρώσεις και κινητοποιήσεις των Συλλόγων-Μελών της Ομοσπονδίας.
Οι νοσταλγοί των φασιστικών καθεστώτων, ήταν ανέκαθεν εχθροί του συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων. Γι’ αυτό, είναι ανεπιθύμητοι από κάθε συλλογική διαδικασία των εργαζομένων. Η Χρυσή Αυγή μισεί το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα και κάθε μορφής οργάνωσης των εργαζομένων που ιστορικά εκφράζει τα συμφέροντα όλου του κόσμου της εργασίας, είτε είναι Έλληνες είτε είναι ξένοι.
Η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. καλεί τα Συλλόγους-Μέλη της να κρατήσουν τις πόρτες τους κλειστές στους φασίστες βουλευτές της Χρυσής Αυγής, καθώς είναι απολύτως ανεπιθύμητοι από το σύνολο του συνδικαλιστικού κινήματος».

Δεν είμαι ο Βαξεβάνης, είμαι ένας ελέφαντας

Του Κώστα Βαξεβάνη
Πριν από δύο χρόνια νομίζω, ανακάλυψα τον κόσμο του τουίτερ. Τον μεγάλο κόσμο των λίγων λέξεων. Μεγάλη πρόκληση. Να πεις ό,τι θέλεις στον άλλο, με 140 μόνο χαρακτήρες. Σχεδόν σαν να παίζεις Sudoku. Δεν τρελαινόμουν ποτέ με τα social media γιατί θεωρούσα πως η εικονικότητα στην οποία στηρίζονται δεν ταιριάζει σε έναν ορθολογιστή. Όταν μιλάς με κάποιον στο ίντερνετ, δεν ξέρεις αν είναι σκύλος ή άνθρωπος είχε πει κάποιος και για μένα ήταν όσο έπρεπε αποτρεπτικό. Δοκίμασα όμως και κατέληξα πως είχε ενδιαφέρον ακόμη και αυτό. Να μιλάς με έναν άνθρωπο με νοημοσύνη σκύλου ή που γαβγίζει σαν σκύλος, ή που είναι ένα σκυλί του συστήματος που έχει βάλει ως φωτογραφία του στο άβαταρ δυο μεγάλα βυζιά.
Ναι, ήταν μια εμπειρία. «Συνάντησα» έξυπνους ανθρώπους,είχα την ευκαιρία να γνωρίσω απόψεις και οξυδέρκεια που ήταν μεγάλη πρόκληση, βρήκα ποιητές και κάποιες στιγμές έγινα ίσως και εγώ λίγο. Χρειάστηκε πάνω από χρόνο για να καταλάβω πως το τουίτερ είναι ένας μεγεθυντικός φακός. Μεγεθύνει το καλό ή το κακό που είναι ο καθένας.
Μπήκα στο τουίτερ επώνυμα, γιατί έτσι μπαίνω παντού. Εννοώ δεν κρύβομαι, δεν έχω λόγο να κρύβομαι, διατυπώνω έτσι την άποψή μου και κυρίως τη λέω. Είχα την ευκαιρία αν ήθελα να είμαι ένας «αγαπητός καληνυχτάκιας» ένας επώνυμος που γράφει «καληνύχτα σας αγαπώ», «καλημέρα σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια», «να είσαστε όλοι καλά», «σας στέλνω τη θετική μου ενέργεια» και πολλά τέτοια αξιαγάπητα. Να είμαι δηλαδή ένας επώνυμος, αγαπητός που τα έχει καλά με όλους και δίνει την ευκαιρία να τον ακουμπάνε λίγο στο διαδίκτυο για να πάρουν λίγο από τη δόξα της γνωριμίας.
Δεν μπορούσα να το κάνω γιατί δεν είμαι αυτό. Διατυπώνω πάντα άποψη, την υπογράφω και κυρίως την υπερασπίζομαι. Έτσι στο τουίτερ ήμουνα απλώς «ο Βαξεβάνης», γιατί δεν θεωρώ πως πρέπει να είμαι κάτι άλλο όπως ο «καλός Βαξεβάνης» ή ο «αγαπητός Βαξεβάνης». Πιστεύω άλλωστε πως οι άνθρωποι που τα έχουν καλά με όλους,δεν είναι καλοί άνθρωποι. Είναι υποκριτές, φοβισμένα όντα που βγάζουν την εικόνα του καλούλη από ανασφάλεια ή σκοπιμότητα. Δεν τα είχα καλά με όλους.
Το τουίτερ συνέβαλε στο μεγάλο εγχείρημα για τη δημιουργία του HOT DOC. Αν δεν υπήρχε τουίτερ, δεν θα υπήρχε το περιοδικό. Δεν είχαμε λεφτά για διαφήμιση, ακόμη και όταν είχαμε πολλές φορές δεν έπαιζαν τα σποτς μας. Έτσι το HOT DOC έφτασε σχεδόν παντού γιατί οι άνθρωποι στο τουίτερ το διέδιδαν.
Μετά την έκδοση του περιοδικού τα πράγματα άλλαξαν. Το περιοδικό ενοχλούσε όπως και εγώ. Φαινόταν στο τουίτερ. Μεγάλες ομάδες ψευδώνυμων του τουίτερ ανέλαβαν το ρόλο της συκοφάντησης ή της παρενόχλησης.Πέρυσι το Δεκέμβριο μία κυρία, πληρωμένη σύμβουλος του Παπακωνσταντίνου, εμφανιζόμενη ως αθώα πολίτης, άρχισε να με «τρολάρει» στο τουίτερ. Έγραφε πως είμαι αισχρός δημοσιογράφος, πως κάνω στοχευμένη δημοσιογραφία κλπ. Κάποιος μου έστειλε ένα μήνυμα λέγοντας πως είναι πληρωμένη σύμβουλος υπουργού. Τσεκάροντας τα στοιχεία των δημοσιεύσεων που έκανε, κατάλαβα πως ήταν αλήθεια. Της είπα λοιπόν δημόσια πως ήταν τουλάχιστον ανέντιμο να εμφανίζεται ως απλή πολίτης και να με κατηγορεί, ενώ πληρώνεται ως σύμβουλος. Τότε γνώρισα τα τρολς. Μερικές δεκάδες τύποι, άρχισαν να με βρίζουν ότι αποκάλυψα την ταυτότητα χρήστη στο τουίτερ, πράγμα αδιανόητο. Την επόμενη μέρα ανέβασε το προφίλ της με τα πραγματικά στοιχεία της. Πρώτη φορά έβλεπα οργανωμένη επίθεση από πολλούς μαζί (οι περισσότεροι επίσης σύμβουλοι υπουργών και στην επικοινωνιακκή ομάδα του ΓΑΠ απ ό,τι διαπίστωσα μετά) και ήταν το πρώτο μάθημα.
Όσο το περιοδικό ανέβαινε τόσο ανέβαιναν και οι επιθέσεις. Ο βασικός στόχος ήταν να αποδομηθεί το προφίλ μου στο τουίτερ και στην κοινωνία βέβαια. Να δημιουργηθεί σύγχυση. Έγραφε κάποιος «και εσύ ίδιος είσαι» και το έκαναν ριτουίτ κι άλλοι. Δεν ήταν μόνο οι ομάδες της Συγγρού που το έκαναν. Ήταν και άσχετοι άνθρωποι. Έβγαλε ο Άδωνις Γεωργιάδης πως πήρα 2 εκατομμύρια από την ΕΡΤ και είδα ανθρώπους άσχετους ιδεολογικά με αυτόν να το ασπάζονται. Χωρίς να το εξετάζουν. Χωρίς να έχουν κάνει τον κόπο να εξετάσουν τα στοιχεία που τους έδινα.
Κάπως έτσι ανακάλυψα τον κανιβαλισμό. Πως οι μικροί θέλουν να βλέπουν και τους άλλους μικρούς και γι’ αυτό είναι έτοιμοι να τους κατεβάσουν στο ύψος τους. Άνθρωποι χωρίς λόγο, ίσως μόνο με απωθημένα ήταν έτοιμοι να κατασπαράξουν τις σάρκες του «επώνυμου» για να πουν «έφαγα κι εγώ από αυτόν». Άλλοι που ιδεολογικοποιούσαν την αντικοινωνικότητα,την προσωπική αποτυχία και τη εχθρότητα και την έκαναν όπλο.
Το τουίτερ ήταν τελικώς η Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα στα χειρότερά της. Έβρισκες την διαδικτυακή Κατίνα που έβγαινε για να κράξει και μόνο, τον θρασύδειλο που κρυμμένος πίσω από την ανωνυμία αντρειευόταν σαν τους τύπους στα καφενεία που περίμεναν να φύγεις για να τα πουν πίσω από την πλάτη τους. Αλλά αυτά το 2013, σε ένα μέσο που μπορείς ευτυχώς να πεις την άποψή σου,όταν όλα στεγανοποιούνται γύρω και η Ελλάδα αποκόβεται απ την πληροφόρηση. Το τουίτερ δεν ήταν μόνο η ελευθερία που είχα στο μυαλό μου,αλλά ένας απέραντος βόθρος που επέπλεαν πολλά σκατά.
Μου είχε κάνει εντύπωση που διάφοροι ψευδεπώνυμοι, με αποκλειστικό ρόλο να παρενοχλούν κόσμο, να βρίζουν και να συκοφαντούν, είχαν τόσους πολλούς followers. Ο κόσμος διψά τελικώς για ξεκατίνιασμα. Έλεγα σε φίλους πως όλοι αυτοί,οι προαγωγοί της ιντερνετικής επιπολαιότητας,της άποψης «τους γαμάω όλους»,της προβοκατόρικης χαριτωμενιάς, είναι οι Κωστόπουλοι του τουίτερ. Μετατρέπουν ένα χώρο σκληρής σύγκρουσης και αλήθειας,σταδιακά σε τραλαλάδικο όπου όλοι μπερδεύονται.Το έλεγα γιατί έβλεπα πως με χτυπούσαν με ιδιαίτερη επιμέλεια,περισσότερο κι απ τα αγαπημένα παιδιά του Μουρούτη. «Μην ασχολείσαι» έλεγαν οι φίλοι «έχουν απλώς πλάκα».
Την κακοφορμισμένη πλευρά του ίντερνετ ανακάλυψα το τελευταίο 48ωρο. Έκανα το «λάθος» να γράψω ένα άρθρο στο οποίο έλεγα πως πρέπει να απελευθερωθούν ο Σακκάς αλλά και η Σταμάτη. Δεν συνέκρινα τις δύο προσωπικότητες, αλλά έλεγα το πού απλό πως όταν η Δικαιοσύνη δεν εφαρμόζεται, δεν έχει σημασία αν είναι ο Σακκάς, η Σταμάτη ή ο πρεζάκιας, γιατί το σημαντικό είναι πως νομιμοποιούνται να αποδίδουν την Δικαιοσύνη όπως τη θέλουν. Αυτή ήταν η άποψή μου. Αυτή παραμένει.
Έγινε αυτό που δεν φανταζόμουν. Άνθρωποι που δεν είχαν διαβάσει καν το άρθρο άρχισαν να με χαρακτηρίζουν ύποπτο, πλυντήριο της Σταμάτη (παρά όσα έχω αποκαλύψει για την οικογένεια τα οποία προφανώς αγνοούν) διασπαστή ενός κινήματος και πολλά άλλα. Οι άνθρωποι που πάλευαν για την ελευθερία, δεν επέτρεπαν την ελευθερία σου να πεις την άποψή σου. Αυτοί ήξεραν, αυτοί έδιναν πιστοποίηση αλήθειας, αυτή κατείχαν την ορθή γνώση. Κύριοι και κυρίες που είχαν φορέσει τη φωτογραφία του Σακκά για άβαταρ, αν και πριν από λίγο δεν τον γνώριζαν, με στόλιζαν με όλα τα επίθετα. Κι εγώ πατριωτικά να επαναλαμβάνω πως αν χτυπιέται το δικαίωμα κάποιου τώρα, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του, θα χτυπηθεί το δικό σου δικαίωμα στο μέλλον.
Το αποκορύφωμα ήταν πως βαφτίστηκα ρουφιάνος, όχι για τον Σακκά, αλλά από δυσφορία για όσα έλεγα για την υπόθεση. Συνέβη λοιπόν το εξής απλό πριν γίνει σύνθετο. Ένας χρήστης του τουίτερ με το όνομα εκδοροσφαγέας (τον οποίο ξέρω) ανέβασε από το youtube ένα βίντεο με ιντερνετική εκπομπή την οποία έκανε ο γνωστός Κοκομπίλι, άλλος χρήστης του τουίτερ. Σε αυτό το βίντεο ο Κοκομπίλι μιλάει φάτσα κάρτα και σε όλη τη διάρκεια της εκπομπής υπάρχει το τουιτερικό του όνομα πάνω (μπορείτε να το δείτε εδώ). Δηλαδή ο Κοκομπίλι του τουίτερ κάνει, όπως ο ίδιος παραδέχεται, εκπομπή. Μετά το ανέβασμα του βίντεο στο τουίτερ (προφανώς για να δειχθεί το μέγεθος της σοφίας του καλλιτέχνη) ο Εκδοροσφαγέας αποκαλέστηκε από κάποιους ρουφιάνος. Είναι γελοίο γιατί ανέβασε κάτι που ο Κοκομπίλι είχε ανεβάσει αλλά έτσι έγινε. Και τότε επιλήφθηκε η Ομάδα Δέλτα του τουίτερ. Η αστυνόμευση του διαδικτύου, που επιτρέπει ή απαγορεύει πράγματα σε ένα χώρο ελευθερίας ανάλογα με τα γούστα της. Μόνο αυτή. Οι αντιμπάτσοι μπάτσοι, που μπορεί να είναι και ψευδεπώνυμοι μπάτσοι.
Και τότε εμφανίστηκε η ομάδα Μουρούτη για βοήθεια.Η ομάδα της ΝΔ στο τουίτερ που τρολάρει και συκοφαντεί όποιον τα βάζει με το κόμμα και το Σαμαρά. Η ομάδα αυτή εμφάνισε μια φωτογραφία που είχε ανεβάσει στο παρελθόν ο εκδοροσφαγέας από print screen σε οθόνη υπολογιστή. Στη συνέχεια εμφάνισε μια άλλη που είχα ανεβάσει εγώ πάλι με print screen. Το συμπέρασμα έλεγε πως αφού τα δύο print screen δείχνουν ίδια διάταξη υπολογιστή ο Βαξεβάνης, είναι ο Εκδοροσφαγέας άρα ο ρουφιάνος. Έχει δεύτερο λογαριασμό στο τουίτερ, είναι ανέντιμο κλπ. Δηλαδή οι ψευδεπώνυμοι κατηγορούσαν έναν ψευδεπώνυμο ότι ήμουν εγώ και μάλιστα ρουφιάνος. Με ρουφιάνευαν δηλαδή για να δείξουν ότι είμαι ρουφιάνος.
Οι ομάδες με τις οποίες κοντραρίστηκα στο τουίτερ πήραν φωτιά. Τα παιδιά της Συγγρού και του Βενιζέλου έκαναν υπερωρίες. Να λοιπόν και ο Βαξεβάνης τα κάνει αυτά. Ο Βαξεβάνης έχει χιλιάδες followers και γράφει πάντα επώνυμα, αλλά αυτό δεν μετρούσε.
Κανένας δεν αναρωτήθηκε αν οι δύο χρήστες 1. χρησιμοποιούσαν το ίδιο εταιρικό κομπιούτερ, 2. ο ένας είχε στείλε τη φωτογραφία με mail στον άλλο ή 3. (που είναι η αλήθεια) ο εκδοροσφαγέας χρησιμοποίησε μια φωτογραφία που είχα ανεβάσει ήδη στο τουίτερ προηγουμένως.
Η αντανακλαστική ανάγκη αποκαθήλωσης ξεκίνησε αμέσως. Ρε το Βαξεβάνη, είναι ίδιος με όλους, είναι ρουφιάνος, σκίστε τον. Κάποιος χθες βράδυ με ρωτούσε επίμονα στο τουίτερ αν μπορώ να αποδείξω πως δεν είναι δικό μου το δεύτερο ακάουντ. Και με μεγάλη φυσικότητα τον ρώτησα αν μπορεί να αποδείξει ότι δεν είναι αυτός.
Οι κανίβαλοι ξεκίνησαν. Χωρίς σκέψη ή αναζήτηση και μαζί τους απλοί άνθρωποι. Που αναρωτιούνται επειδή αλλιώς έχουν μάθει, πώς είναι δυνατόν μια ομάδα, αυτή του Βαξεβάνη, να μην είναι όπως οι άλλοι. Άρα κάτι τρέχει. Αντί να εκτιμήσουμε το διαφορετικό πρέπει να αναζητήσουμε στοιχεία ταύτισης. Όπως στο γνωστό ανέκδοτο που ο ναυαγός μόνος με μια κατσίκα, μετά από μέρες προσπαθεί να την πηδήξει, αλλα αυτή συνεχώς φεύγει. Και όταν ναυαγεί στο νησί η Μόνικα Μπελούτσι και τη σώζει, της ζητά ως χάρη να κρατήσει την κατσίκα να την πηδήξει. Κάπως έτσι η δύναμη της συνήθειας, έγινε η αισχρή αμφισβήτηση. Μπορώ να γράψω πολλά αλλά δεν χρειάζεται. Είμαι μεγάλο παιδί και έπρεπε να τα ξέρω αυτά. Σε όσους με ρωτάνε πονηρά ή με πραγματικό ενδιαφέρον αν είναι υπέρ της ανωνυμίας στο τουίτερ απαντώ ναι. Γιατί η ανωνυμία δίνει δυνατότητες στην ελευθερία. Εξίσου δικαίωμα με την ανωνυμία είναι η μη παρενόχληση. Την ανωνυμία πρέπει να την υπερασπίζεται η αξιοπρέπεια και όχι η αλητεία. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο επιλέγει την άμυνά του όταν δει ότι θίγεται. Και ο καθένας θίγεται διαφορετικά. Η αλητεία πίσω από την ανωνυμία, ανοίγει την πόρτα στην καταστολή και την αστυνόμευση.
Όσο γράφω όλα αυτά θεωρώ πως δίνω εξηγήσεις που χρειάζονται, αλλά μπορεί τελικώς να λειτουργώ με την ψυχολογία του τουίτερ. Να απαντάω δηλαδή σε έναν εικονικό κόσμο, όπου ο καθένας εμφανίζεται ή πιστεύει πως είναι βασιλιάς, επαναστάτης, τιμωρός και βέβαια ο καλύτερος. Ναι μάλλον με αυτή την ψυχολογία εξάρτησης γράφω. Διαφορετικά θα έλεγα απλώς «το ποιός είμαι είναι γνωστό και αποδεικνύεται κάθε μέρα σκουληκάκι που θες ένα πτώμα για να έχεις τροφή».
Δεν ξέρω τι χρήση ίντερνετ θα κάνω στο μέλλον. Το μόνο σίγουρο είναι πως μετά από όλα αυτά, οι πιο υγιείς χρήστες του τουίτερ, είναι μάλλον αυτοί που τα βράδια βγαίνουν για να χτυπήσουν καμιά γκόμενα ή κανένα γκόμενο.
Θέλω επίσης να προσθέσω πως δεν είμαι ελέφαντας, αλλά ο Βαξεβάνης.
Ιδού οι φωτογραφίες από το video του youtube, όπου ο κοκομπίλι παρουσιάζει εκπομπή, δείχνει το πρόσωπό του και δηλώνει μόνος του την ταυτότητά του.


ΥΓ: Διαβάστε αύριο στο HOT DOC τι ενοχλητικό βγάζουμε πάλι.

ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ: Γενική απεργία στις 16 Ιουλίου

Σε 24ωρη γενική απεργία προχωρούν ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ την Τρίτη 16 Ιουλίου, ημέρα που αναμένεται να συζητηθεί στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα που έθεσε η τρόικα για την εκταμίευση της επόμενης δόσης.
Στις 11:30 το πρωί της ίδιας ημέρας διοργανώνεται συλλαλητήριο διαμαρτυρίας στην πλατεία Κλαυθμώνος.
Σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ, «η κυβέρνηση συνεχίζει να σπρώχνει στον Καιάδα τους εργαζόμενους με διαδικασίες εξπρές και με νέα μνημόνια που τα βαπτίζει πολυνομοσχέδια».
«Χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο, απελευθέρωση των απολύσεων στον Ιδιωτικό Τομέα, νέα φορολεηλασία, «ξαφνικός θάνατος» νέων οργανισμών και επιχειρήσεων του ευρύτερου Δημοσίου Τομέα, άρση της αναστολής πλειστηριασμών κατοικιών για χρέη προς το δημόσιο συνθέτουν την πολιτική της συγκυβέρνησης που υλοποιείται με το πολυνομοσχέδιο που προωθείται για ψήφιση στη Βουλή», τονίζεται σε ανακοίνωση της ΑΔΕΔΥ.
Όπως αναφέρει, «η κυβέρνηση εμμένει στην εφαρμογή του πιο ανελέητου σχεδίου αποσάθρωσης εργασιακών, μισθολογικών, ασφαλιστικών – συνταξιοδοτικών, συλλογικών και κοινωνικών δικαιωμάτων από τη Μεταπολίτευση και έπειτα, εις βάρους των εργαζομένων και της κοινωνίας».

«Αλήτες, Ρουφιάνοι» Ναι, αλλά ποιοι;

Γράφει ο Θανάσης Καρτερός
Επειδή φαινομενικά διά ασήμαντον αφορμήν ξεκίνησε μια διαδικτυακή συζήτηση περί ρουφιάνων και ρουφιανιάς, θα ήθελα να προσθέσω το λιθαράκι μου στου ευρύτερο και οπωσδήποτε εποικοδομητικό προβληματισμό.
Οι σημασίες της λέξης ρουφιάνος είναι πολλές και όλες γνωστές και απαίσιες. Η χρήση της ωστόσο δεν είναι ενιαία και υποδηλώνει συνήθως, αν όχι πάντα, τα εθνικά και πολιτικά πιστεύω του χρήστη.
Παραδείγματα:
Ο τύπος με την κουκούλα στην κατοχή, που έδινε τους αντιστασιακούς για να τους εκτελέσουν οι ναζί, ήταν για τους εαμίτες ρουφιάνος. Αλλά για το ελληνικό κράτος της εθνικοφροσύνης ήταν άξιος τιμής -μέχρι σε ανώτατες αστυνομικές θέσεις κάθισαν ορισμένοι. Ενώ εκτελέστηκαν ως ρουφιάνοι, ως κατάσκοποι δηλαδή ξένων δυνάμεων, πολλοί από κείνους που γλίτωσαν από τους κουκουλοφόρους -όπως ο Μπελογιάννης, για να αναφέρουμε την πιο γνωστή περίπτωση.
Ο ασφαλίτης της χούντας ήταν για τους φοιτητές και τους αντιστασιακούς ρουφιάνος. Το καθεστώς όμως του έδινε προαγωγές ανάλογα με το πόσους κάρφωνε.
Ο πράκτορας της ΕΥΠ είναι σήμερα για πολύ κόσμο ρουφιάνος. Για εξίσου πολλούς όμως είναι προστάτης της εθνικής μας ασφάλειας και βοηθός του νόμου και της τάξης.
Ακόμα κι ο αστυνομικός με πολιτικά, που κάνει βόλτες στα Εξάρχεια, είναι για ένα κόσμο ρουφιάνος. Για άλλους όμως είναι άνθρωπος του καθήκοντος.
Υπάρχουν και αντίθετα παραδείγματα, και μιας και η συζήτηση ξεκίνησε με αφορμή τον Βαξεβάνη, μπορούμε να περιοριστούμε σε κάποια που τον αφορούν:
Ο Βαξεβάνης μπορεί για τους αναγνώστες του, ή για τη Guardian που τον βράβευσε, να αποδείχτηκε καλός δημοσιογράφος δημοσιεύοντας τη λίστα Λαγκάρντ. Αλλά για τον Βενιζέλο και για πολλά πρόσωπα που υπάρχουν στη λίστα είναι ρουφιάνος. Για να μην πούμε ότι αυτό παραλίγο να το επιβεβαιώσει και το δικαστήριο.
Ο ίδιος δημοσιογράφος, ενώ για κάποιους κάνει τη δουλειά του αποκαλύπτοντας τις δουλειές της κυρίας Στουρνάρα με το δημόσιο, ή τις θεσούλες στις οποίες τρύπωσαν άλλες κυρίες επωνύμων, ή τις κομπίνες του κυρίου Σάλα, και άλλα πολλά, για τον κύριο και την κυρία Στουρνάρα, για άλλους κυρίους και κυρίες, για τον κύριο Σάλα και πολλούς άλλους, δεν είναι παρά ρουφιάνος.
Λογικό τέλος είναι ο ίδιος Βαξεβάνης, ο οποίος ασχολείται συνεχώς με τα έργα και τις ημέρες του Μαξίμου και των ανθρώπων του, να είναι για τον μεν Μουρούτη και τους διαδικτυακούς οπαδούς του ρουφιάνος, ενώ για τους αντιπολιτευόμενους τον Σαμαρά και τα μνημόνια, για τους απολυμένους της ΕΡΤ και τους δημοτικούς αστυνόμους, να είναι ένας γενναίος δημοσιογράφος.
Διαλέγετε και παίρνετε. Και η ρουφιανιά όπως βλέπετε δεν είναι άσχετη με το ποιος είσαι και με ποιον είσαι.
Τουλάχιστον ο Βαξεβάνης ξέρουμε με ποιον είναι…